ΟΙ ΓΗΓΕΝΕΙΣ ΚΑΙ ΞΕΝΕΣ ΠΟΙΚΙΛΙΕΣ ΣΤΑΦΥΛΙΩΝ ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΑΜΠΕΛΩΝΑ

ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΑΜΠΕΛΗ © ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΟΙΝΟ ΜΟΥΣΕΙΟ

ΟΙ ΓΗΓΕΝΕΙΣ ΚΑΙ ΞΕΝΕΣ ΠΟΙΚΙΛΙΕΣ ΣΤΑΦΥΛΙΩΝ ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΑΜΠΕΛΩΝΑ

Κατά τη δεκαετία του 1960 ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του κυπριακού αμπελώνα ήταν η απόλυτη κυριαρχία του από δύο γηγενείς, οινοποιήσιμες ποικιλίες, το Μαύρο και το Ξυνιστέρι. Αυτές οι ποικιλίες τότε κάλυπταν το 79% και 19% αντίστοιχα της συνολικής έκτασης που βρισκόταν υπό καλλιέργεια. Αυτές οι δύο ποικιλίες μοιράζονταν το περιβάλλον τους με κάποιες άλλες ερυθρές όπως Όφθαλμο, Λευκάδα, Μαραθεύτικο, Βλούρικο, Γιαννούδι και λευκές οινοποιήσιμες  όπως Μάλαγα, Σπούρτικο, Κανέλλα, Πρωμάρα και Μωροκανέλλα.

Προκειμένου να ενισχυθεί η δυναμική της διαφορετικότητας, η κυβέρνηση εισήγαγε διαφορετικές ποικιλίες οινοποίησης από διάφορες οινοπαραγωγικές χώρες της Ευρώπης, μερικές από τις οποίες άρχισαν να προωθούνται από το 1970 και μετά. Το γεγονός ότι, κατά τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο, η τιμή των σταφυλιών δεν διέφερε ανάλογα με την ποικιλία, συνέβαλε στη διάδοση των πιο παραγωγικών ποικιλιών, όπως Carignan Noir, Grenache Noir, Palomino και άλλων.

Η προσαρμογή, όμως, των σημαντικά υψηλότερων τιμών για σταφύλια καλύτερης ποιότητας από ποικιλίες χαμηλής απόδοσης, μετά το 1990 έπαιξε σημαντικό ρόλο στη σταδιακή επέκταση περιοχών όπου ποικιλίες όπως Cabernet, Shiraz, Merlot Noir, Chardonnay, Riesling, Sauvignon, Semillon, και άλλες καλλιεργούνται.

 

Αποσπάσματα από το βιβλίο:

"Το βιβλίο του Κυπριακού κρασιού "

Της Φλωρεντίας Κυθραιώτου

Greek

Is it about Wine?:

Show in slideshow : 
Yes
Share to: 
Share